Storekalsøy kapell i brann

Av Arne Eide

Onsdag 18. sept. 1974 blei ein dag som folket på Storekalsøy seint vil gløyma.
Då brann både kyrkja og skulen deira ned til grunnen.

Nokre gutar merka om kvelden at det rauk frå skulehustaket.
Brannvernet blei varsla og det kom folk både frå Storebø, Hundvåkøy og Selbjørn for å delta i sløkkingsarbeidet. Diverre hadde elden gripe så mykje om seg at skulen ikkje var råd å berga.

Kapellet som stod like ved var blitt så oppheta av varmen at det tok til å brenna i treverket under hellene på taket. Brannfolka gjorde alt det dei kunne for å berga kyrkja, men i den sterke vinden greip elden berre meir og meir om seg. Snart skjøna alle at ein ikkje kunne berga kyrkja.

Til all lukke hadde nokon byrja å bera ut lause gjenstandar or kyrkja før ho byrja å brenna.
Dermed fekk ein berga altartavla , altarbilde, altarljosestakane , ljosekronene og lampettane.
Likeeins fekk ein berga døypefonten med dåpsfatet og prestekleda og nattverdkalken.
Disken og oblatøskja blei borte.

Det var eit sjokk for folket på Storekalsøy å ha mist så verdfulle kulturverdiar, men alle var samde om å byggja skulen og kyrkja oppatt.

Først måtte ein finna ein ny kyrkjetomt.
Då Anders Kalve stilte tomt til rådvelde på sin eigedom austafor den gamle kyrkjetomten , kjendest det som ein alt hadde teke det første steget på vegen til eit nytt kyrkjebygg.